Przejdź do głównej zawartości

Dobrze zastanów się, czy chcesz wdrażać NVC w pracy?!

Zgłębiając Porozumienie bez Przemocy, Marian znalazł w jednej z książek Marshalla Rosenberga słowa, które go zatrzymały: "Gdy my, ludzie,  nawiążemy kontakt z własnymi uczuciami i potrzebami, przestajemy nadawać się do roli niewolników". Zaraz po tym przypomniał sobie jak na warsztatach z budowania zespołów w oparciu o empatię i współpracę, jedna z uczestniczek skarżyła się, że po takim szkoleniu (z Porozumienia bez przemocy) członkowie jej zespołu emanują "negatywnym nastawieniem". Prowadząca zapytała: "co konkretnie robią lub mówią, co ona nazywa negatywnym nastawieniem?". Z tej rozmowy wyszło, że pracownicy mówią o swoich zaspokojonych i niezaspokojonych potrzebach..




"By budować zespoły oparte na zaufaniu, wspierać przestrzeń do dialogu i otwartości, potrzebna jest odwaga" - pomyślał Marian. "Odwaga i uczciwość względem samego siebie" - mruknął pod nosem.

By być gotowym usłyszeć, co jest ważne dla innych osób (ich zaspokojone lub niezaspokojone potrzeby), co czują, to wymaga bycia w kontakcie ze sobą i świadomości tego, co jest ważne dla mnie (jakie ja mam zaspokojone lub niezaspokojone potrzeby). Gdy nie jestem w kontakcie ze sobą, może się zdarzyć, że informacje o potrzebach drugiej osoby usłyszę jako zarzut, krytykę czy oskarżenie, a od tego już tylko krok do przejścia w tryb walki, gdzie się bronimy lub atakujemy
i bardzo trudno jest budować wówczas porozumienie.

Gdy pracownik mówi do szefa: "W naszym zespole, wciąż za mało mamy wsparcia w trudnych sytuacjach z klientami, szczególnie, gdy krzyczą i naprawdę są niemili" - warto zatrzymać się
i zobaczyć, o czym ważnym może być ten komunikat.

Nawykowo możemy słyszeć lub pomyśleć sobie: "Ależ on jest negatywnie nastawiony. Stale krytykuje" albo "No ma rację, znowu nawaliłem. Obiecałem wsparcie i nic". 

Inna droga (taka, która zwiększa szanse na kontakt) prowadzi przez kontakt ze sobą, czyli zatrzymanie się i sprawdzenie tego, co czuję słysząc te słowa. Co jest dla mnie ważne?
Być może czuję spięcie, bo bardzo ważne dla mnie jest wsparcie w pracy i dotrzymywanie umów, a faktycznie od ostatniego spotkania i rozmowy na temat silnych emocji klientów nic nowego nie wdrożyliśmy, choć chcieliśmy?

Kolejny krok to pomyślenie, co może czuć i potrzebować w tej sytuacji pracownik (i tu podkreślimy "może", bo nie wiemy na pewno, co czuje, z ciekawością zgadujemy, z otwartością przyglądamy się). Może czuje zmęczenie, może strach lub obawę, bo bardzo zależy mu na jakości pracy i jednocześnie na łatwości? Może ceni sobie większą przewidywalność i efektywność?

Oczywiście, mógłby te słowa powiedzieć inaczej. W sposób, który ułatwiłby nam wysłuchanie potrzeb  i uczuć. Może wówczas powiedziałby "Na ostatnim zebraniu powiedziałeś, że sprawdzisz, co jest możliwe w kwestii wsparcia nas jak klienci krzyczą i wrócisz z odpowiedzią w ciągu tygodnia. Minęły 2 tygodnie i nie mamy odpowiedzi. Niepokoję się, bo chciałbym jasności i wsparcia w tym temacie. Zależy mi na relacjach z klientami, na opinii naszej firmy, a także na komforcie mojej pracy. Czy możesz mi powiedzieć, jaki jest status tej sprawy?

Gdyby wcześniej tak ujął sprawę, być może byłoby łatwiej usłyszeć jego słowa jako prośbę o jasność i wsparcie.Ale… powiedział tak, jak najlepiej umiał na dany moment. Pytanie: Co my z jego słowami zrobimy? Czy weźmiemy je przeciwko sobie i dodamy etykietę "Negatywne Nastawienie" czy dostrzeżemy potrzeby idące za danymi zachowaniami, z punktu widzenia otwartości i ciekawości, chcąc budować relację i porozumienie?
W Porozumieniu bez Przemocy jedno z fundamentalnych założeń mówi, iż za wszystkim, co ludzie robią i mówią, kryją się ich potrzeby uniwersalne i wspólne dla wszystkich ludzi. 

Pytanie, które warto sobie postawić: czy chcemy te potrzeby dostrzec? Czy mamy ku temu zasoby?




Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Ocenianie innych już nie działa! Czas na nowe.

Autorki: Joanna Berendt, Kama Lachowicz, Paulina Orbitowska- Fernandez

Wzbogacanie życia innych jest naturalną ludzką potrzebą. Trudno chwilami w to uwierzyć, obserwując dzisiejszą rzeczywistość w kraju i na świecie? A jednak to się dzieje! Przypomnijcie sobie sytuację, kiedy ostatni raz bezinteresownie pomogliście komuś, wsparliście drugą osobę. Jak się wtedy czuliście? Czyż to nie jest przyjemne uczucie?
Jeśli jako jednostki społeczne dobrze czujemy się w grupie, lubimy sobie pomagać, cenimy rozwój, to co takiego się dzieje w społeczeństwie, że pojawią się akty przemocy, obelżywe słowa, walka?
Marshall B. Rosenberg, twórca Porozumienia bez Przemocy, pisał o tym jak często język oddzielający nas od życia, a w zamian przekierowujący uwagę na grę „kto jest winny - kto ma rację - kto na co zasługuje",  przyczynia się do spirali przemocy.
Wszystko, co robią i mówią ludzie jest o potrzebach. Czasem te potrzeby są ukryte i zamaskowane i trudno jest do nich dotrzeć. Chociaż czasami są dobr…

MOC ukryta w konflikcie

Autorki: Joanna Berendt, Aleksandra Gołaszewska, Kama Lachowicz


Konflikty mają swoją moc, niosą dużą dawkę energii. Mogą być ważnymi informacjami o wartościach, potrzebach, granicach czy przemilczanych w przeszłości kwestiach. Ich intensywność, dyskomfort przebywania w ich towarzystwie a także brak konkretnych narzędzi jak sobie z nimi konstruktywnie radzić powodują, że niejednokrotnie ich unikamy, zarówno w pracy, jak i w życiu osobistym.

Konflikt kojarzy nam się często z walką, koniecznością udowadnia swojej racji, czy obrony. A przecież na konflikt można też spojrzeć inaczej. To jest często zaproszenie do kontaktu, do dialogu. To szansęa zbudowania czegoś wspólnie, dogadania się i zrozumienia na poziomie wartości i potrzeb. Zamiast zamiatać konflikty pod przysłowiowy dywan, odkładać na potem, unikać ich lub podczas nich walczyć proponujemy by drzemiącą w nich energię wykorzystać być może zaskakująco inaczej, do wspólnego budowania relacji i przyszłości.
Jeśli więc nie lubisz konfliktu…

Od wybuchu do rozwiązania. Od konfliktu do mediacji.

Autorki: Kama Lachowicz oraz Joanna Berendt


To nie był łatwy czas dla Mariana. Pół roku dużego projektu za nim, jest na końcówce domykania spraw z klientem, przemęczenie towarzyszy mu od dłuższego czasu. Nie dosypia, budzi się przed wschodem słońca, jakby jego umysł był gotowy do startu, zanim ciało tak naprawdę się wyśpi. Chroniczne zmęczenie - tak zaczął myśleć o tym, jak wygląda jego życie obecnie. Lekki katar i już jest gorzej. Zamierzał dwa ostatnie dni tego tygodnia pracować z domu, bardzo zależy mu na dokończeniu projektu, na dotrzymaniu umów z klientem, zespołem i swoim szefem.
Po południu w środę, kiedy sprawdzał jeszcze finanse projektu, liczył wydatki i dochody, do jego biura wpadła Janka. Nie była to osoba, z którą Marian lubił pracować. Były momenty, że jej ufał, jednocześnie wolał nie powierzać jej za dużo aspektów projektu. Miała swoje priorytety i wytyczne z góry, bo była koleżanką z innego zespołu, który zajmował się promocją firmy. Używała słów, których nie rozumiał, j…